Foto's van Vogelenzang
start  ♦   sitemap  ♦  foto's deel 1  ♦  foto's deel 2  ♦   Amsterdamse waterleidingduinen 

Teijlingerbos

ingezonden door een Haags bleekneusje die in de WO 2 
bijkwam in Teijlinger bos:

Als je voor het gebouw staat was aan de linkerkant een lange overdekte plek, waar de kinderen, waaronder ik dus, in de voormiddag moesten rusten na het eten en ik herinner mij dat er 2 lange rijen uitklapbare bedden stonden en halverwege zat dan een zuster die af en toe een schreeuw gaf dat alle gezichten naar haar gericht moesten zijn, zij moest dus kunnen zien dat we de ogen dicht hadden en geen grapjes maakten.

Aan de linkerkant zit om de hoek een deur, waardoor je aan de achterkant van het gebouw kan komen.
In mijn tijd daar was er, dacht ik, een poortje van steen, maar dat weet ik niet zeker. Ik de muur voor dat je door het poortje ging was een luik of een raampje en als we dan uitgerust van de rustplaats kwamen, moesten we achter elkaar lopen en kregen we bij het raampje een grote beker bruine bonen soep, als je die soep op had, mocht je door het poortje lopen en, als ik me goed herinner, dan kwam je in een open ruimte, het waren als het ware de duinen die daar begonnen.



Voor het huis aan de rechterkant was een ronde vijver en we hebben toen nog een keer bezoek gehad van een aantal moffen en ik heb genoten toen een van hen die aan de rand van die vijver stond door zijn meerdere met een trap tegen zijn achterste bepakt en met geweer aan de schouder in de vijver terecht kwam.

Ook weet ik nog dat ik vanuit de eetzaal aan de rechterkant van het gebouw precies tegenover de oprijlaan zat en de trein voorbij zag rijden. 
Ik ben geboren in december 1931 en was kennelijk niet sterk genoeg om het tweede oorlogsjaar zonder frisse lucht van het buitenleven en de ellende van de stad goed te weerstaan en ik herinner mij dat ik samen met mijn moeder naar een bureau ben gelopen van Kinabu en na controle van een arts mocht ik 6 weken naar Vogelenzang om bij te komen. Persoonlijk voelde ik het niet zo, want thuis,ik was de jongste van 4 kinderen, had ik alles in handen wat betreft het nieuws dat we doorkregen via de Engelse zender.Ik had een grote kaart van Europa en met waterverf van Talens maakte ik (dat was weliswaar later) alles groen wat de Engelsen en Amerikanen veroverden en rood wat de Russen veroverden.



Mij schiet me nog te binnen dat in Teylingerbosch de directrice van het huis een keer zeer onvoorzichtig was, haar kamer was via een deur in de eetkamer te bereiken en toen kwam zij een keer door die deur, liet de deur openstaan en ik had, waarschijnlijk samen met anderen, zicht op een radiotoestel, dat was afgestemd op de Engelse zender, want de stoorzender van de moffen was duidelijk te horen.Gelukkig is alles goed afgelopen, ik kan mij niet herinneren of er een N.S.B. kind onder ons was.Ik weet nog wel goed, dat mijn vader en moeder dolgelukkig waren toen ik na 6 weken weer thuiskwam, want die hadden al die tijd geen rust gehad en ik weet wel dat ik heel veel brieven en kaarten heb ontvangen in die weken dat ik daar verbleef.